سيف اله باقرزاده گرافيست و طراح و مدير سايت مغان شهر  از جوانان با ذوق و هنرمند شهرستان پارس آباد است كه در سال 1352 درپارس آبادمغان در محله سلمان فارسي ديده به جهان گشود. اين جوان تيزبين كه در ارايه افكار و انديشه هاي هنري خود دنبال راهي مي گشت تا استعدادهاي خود را در آن عملي سازد به طراحي و كارهاي گرافيكي پرداخت و براي هر چه بيشتر جامه عمل پوشاندن به آن راهي دانشگاه شد تا با كوشش و تلاش علمي به دانسته هاي خود بيشتر بيافزايد و چنين نيز شد.

نزديك چهار سال پيش او اولين كسي بود كه در پارس آباد يك سايت اطلاع رساني و موفق را راه اندازي كرد و به همه قبولاند كه پارس آباد استعداد و زمينه مطرح شدن در دنياي مجازي را داراست. سيف اله كه از انجام كارهاي مختلف هنري قانع نمي شد در زمينه طراحي و كارهاي گرافيكي گامهاي مهمي برداشت و اكنون سفارشات او براي انجام و طراحي كارتهاي ويزيت ، صفحات وب و آرم ها و لوگوهاي شركتها و سازمانهاي مختلف از مرز پارس آباد عبور كرده و علاقمنداني از شهرستانها نيز پيدا كرده است. سيف اله باقرزاده هميشه سعي دارد در كارهايش نو آوري نشان دهد و او در استفاده بهينه از نرم افزارهاي مختلف نيز استعداد خاصي دارد.

آقاي باقرزاده سال گذشته عمل جراحي مغز و اعصاب را تجربه كرد و دوستانش در تهران نزديك سه ماه در كنارش ماندند تا شاهد سلامت و نجات دوست هنرمندشان باشند و سپاس خدايرا كه اين هنرمند را به مردم خويش بازگرداند و اكنون از سلامت كامل بهرمند است.انسانها توانايي هاي مختلفي دارند و وقتي از اين توانايي ها در جهت خدمت به مردم استفاده مي كنند مقام و مرتبه عظيمي در نزد مردم و بخصوص خداوند يكتا پيدا مي كنند.

 سيف اله باقرزاده از جمله كساني است كه وقتي مغان شهر را طراحي كرد با عشق و علاقه مي خواست محبت و علاقمندي خود را به مردمش و زادگاهش مغان نشان دهد. براي اين جوان با استعداد و هنرمند پارس آبادي آرزوي موفقيت بيشتر ، در خدمت به زادگاه خودش مغان ، داريم. علاوه بر مغان شهر كه مديريت آن را آقاي باقرزاده بر عهده دارند شما مي توانيد در لينك حاضر به تماشاي برخي از كارهاي هنري اين استاد بنشينيد كه خود گوياي استعداد و علاقمندي اين جوان هنرمند مي باشد.

آقای باقرزاده لوگوی مغان ارس را زمانیکه سرعت اینترنت در شهر پایین بود طراحی کرد تا لوگوی فلش موجب کند بالا آمدن سایت نشود. وی همچنین آرم موسسه آرزو را طراحی کرده است. همانطوریکه قبلا ذکر شد ایشان یکی از هنرمندان طراحی و ابداع در شهر پارس آباد محسوب می شود که سبکهای خاص خودش را دارد. باقرزاده اکثر سفارشات طراحی را از شرکتها ، موسسات و سایتهای شهرهای بزرگ کشور از قبیل تهران و سایر نقاط دریافت میدارد.

نویسنده: سعید مجردی

اقتباس از سایت وزین مغان ارس

برای خواندن بیوگرافی امراه به ادامه مطلب بروید

اورهان پاموک در۷ ژوئن سال ١٩۵۷ همان گونه که در کتاب های جودت بیگ و پسرانش و کتاب سیاه نوشته، در محله نیشان تاشی (Nishantash:از محله‌هاي بالاشهری استانبول، واقع در منطقه‌ی عثمان بيگ) در خانواده ای پر جمعیت به دنیا آمد و بزرگ شد. پاموک در کتاب خود زندگینامه اش "استانبول" نوشته که از کودکی تا بیست و دو سالگی علاقه ای شدید به نقاشی داشته و آرزو داشته تا در آینده نقاش شود. او دوره دبیرستان را در کالج امریکایی رابرت گذارند و سپس وارد دانشکده فنی استانبول شد. اما پس ازسه سال تحصیل در رشته معماری تصمیم گرفت دست از اندیشه معمار یا نقاش شدن بردارد. از این وارد دانشکده روزنامه نگاری استانبول شد و شروع به تحصیل در این رشته کرد، اما هرگز به سراغ حرف روزنامه نگاری نیز نرفت. در بیست و سه سالگی تصمیم به رمان نویس شدن گرفت. از این رو همه چیز را رها و خود را در خانه حبس کرد تا فقط بنویسد.

هفت سال بعد اولین رمانش جودت بیک و پسرانش[١٩٨٢] منتشر شد. حکایت سه نسل از خانواده ای ثروتمند که مانند خود او در محله نیشان تاشی استانبول زندگی می کردند. این رمان جایزه اورهان کمال و جایزه رمان روزنامه ملیت را گرفت. سال بعد پاموک رمان خانه خلوت را منتشر کرد. این کتاب در ١٩٩١ به زبان فرانسه ترجمه و جایزه کشف اروپایی را گرفت.

رمان بعدی او قلعه سفید که به دوستی و تنش های میان برده ای ونیزی و عالمی عثمانی می پرداخت در ١٩٨٥ منتشر و در اویل دهه ١٩٩٠ به زبان انگلیسی ترجمه و به سرعت به سایر زبان ها بر گردانیده شد و پاموک را به شهرتی بین المللی رساند. در همان سال به همراه همسرش به آمریکا رفت و از سال ١٩٨٥تا ١٩٨٨ به عنوان استاد میهمان در دانشگاه کلمبیا به تدریس پرداخت. در آنجا قسمت عمده کتاب سیاه را نوشت که از ورای جستجوی یک وکیل در کوچه های استانبول به دنبال همسر گمشده اش، گذشته، سرشت و بافت این شهر را روایت می کرد. کتاب سیاه در  سال ١٩٩٠ در ترکیه منتشر شد و ترجمه فرانسوی آن جایزه بزرگ فرهنگ فرانسه را دریافت کرد. کتاب سیاه با وجود ساختار تجربی اش و سخن گفتن از گذشته و حال با هیجانی یکسان به سرعت تبدیل به اثری پر فروش شد و شهرت پاموک را به عنوان نویسنده ای در ترکیه و خارج از آن گسترش داد.

در ١٩٩١ دخترش رویا به دنیا آمد و همزمان عمر کاوور با فیلمنامه ای از خود پاموک بر اساس قصه ای یک صفحه ای از کتاب سیاه فیلم چهره پنهان را ساخت. پاموک در ١٩٩٤ کتاب زندگی تازه را منتشر کرد که در آن داستان دانشجویی روایت می شد که تخت تاثیر کتابی اسرارآمیز قرار گرفته بود. زندگی تازه خیلی زود تبدیل به یکی از پر خواننده ترین کتاب های تاریخ ادبیات ترکیه شد.

نام من قرمز در ١٩٩٨ منتشر شد که داستان نقاشان ایران و عثمانی و نگاه شان به نقاشی و قواعد آن به گونه ای متفاوت از دنیای غرب در دل ماجرایی عاشقانه و پر هیجان بود. این کتاب در فرانسه جایزه بهترین کتاب غیر فرانسوی زبان و در ایتالیا جایزه Grinzane Cavour و جایزه ایمپک ایرلند را برد.

پاموک از میانه دهه ١٩٩٠ شروع به نوشتن مقالاتی درباره حقوق بشر، آزادی بیان و عقیده کرد و از ورای آنها به انتقاد از دولت ترکیه پرداخت . اما هرگز وارد کارهای سیاسی نشد. اولین و آخرین رمان سیاسی او به نام برف در ٢٠٠٢ منتشر شد. برف که از طرف New York Times Book Review به عنوان یکی از بهترین ده کتاب سال برگزیده شد؛ قصه ای پر تنش از برخوردهای خشونت آمیز میان طرفداران اسلام سیاسی، لائیک ها، کردها و ترک های ملی گرا  در شهر کارس [واقع در شرق آناطولی] روایت می کند و تجربه ای تازه در زمینه رمان های سیاسی به شمار می رود.

پاموک در ١٩٩٩ مجموعه ای منتخب از مقالات فرهنگی و ادبی خود را که در نشریات داخل و خارج ترکیه چاپ شده بود، با نام رنگ های دیگر منتشر کرد. آخرین کتاب او استانبول[٢٠٠٣] نام دارد که شامل خاطرات شعر گونه وی تا سن بیست و دو سالگی است و آلبومی تجربی و شخصی از استانبول به شمار می رود که با آثار نقاش ها و عکاس های محلی و غربی تزیین یافته است.

اورهان پاموک غیر از سه سالی که در نیویورک گذرانده، تمام زندگی اش را در کوچه های استانبول و در محله نیشان تاشی زیسته و هم اکنون نیز در ساختمانی که به دنیا آمده زندگی می کند. پاموک سی سال است رمان می نویسد و غیر از نوشتن هیچ کار دیگری نکرده. کتاب های وی تا امروز به سی و چهار زبان ترجمه و منتشر شده است.

از اورهان پاموک پرسیدند که چرا می نویسی گفت:

من برای این می نویسم که درونم برای نوشتن نیاز دارد ، من برای این می نویسم که نمی توانم مثل آدم های دیگر کار عادی کنم.

کتاب‌شناسی

• آقای جودت و پسرانش (رمان) ۱۹۸۲
• خانه ساکت (رمان) ۱۹۸۳
• قلعه سفید (رمان) ۱۹۸۵
• کتاب سیاه (رمان) ۱۹۹۰
• چهره پنهان (نمایشنامه) ۱۹۹۲
• زندگی نو (رمان) ۱۹۹۵
• نام من قرمز (رمان) ۱۹۹۸
• رنگ‌های دیگر (مجموعه آثار و مقالات) ۱۹۹۹
• برف (رمان) ۲۰۰۲
• استانبول: خاطره‌ها و شهر (خاطرات) ۲۰۰۳

حکیم  محمد  فضولی  شاعر نامدار سده ی دهم هجری ، یکی از نوابغ دنیای شعروهنر است که آذربایجان تقدیم بشریت کرده است . وی منسوب به عشیره ی « بیات » های آذربایجان از عشایر 24 گانۀ اوغوزان بوده است . بررسی های تاریخی ، فولکلوریک و میتولوژی ، مهاجرت  ترکان اوغوز آذربایجان خصوصاً عشیرۀ بیات در قبل و بعد از اسلام به اطراف رودخانه های دجله و فرات، خاستگاه نخستین فرهنگ بشری و گهوارۀ ترکی سومری  و آمیختگی آنها با ترکان محلی و ترکمانان را به اثبات رسانده است . بعد از قیام شاه ختائی و استیلای قزلباشها  کوچ و مهاجرت آذربایجانیان به شهرهای نجف ، کربلا ، کاظمین و بغداد وگزیدن مسکن در آنجا به نوعی سنت شیعی تبدیل شده بود . اکثر مهاجرین اهل علم وادب و شعرا بودند که فضولی نیز بعدها جزو این طیف ادبی شد . آخرین بررسیها نشان میدهد که مولانا فضولی در ناحیۀ « قازاخ» آذربایجان متولد یافته اما از همان ایام کودکی همراه پدر و خانواده اش به عراق عزیمت نموده اند .  وی در دوران کودکی تحصیلات خویش را  با تحصیل مقدمات عربی و ادب ترکی و فارسی نزد پدر آغاز نموده و به تصریح خویش سالهای جوانی در شهر نجف عراق به خدمت و تحصیل معارف ادامه داده است .  

در منابع مختلف از فضولی با عناوینی مانند : مولانا ، سلطان الشعرا ، شیخ الادبا ، افضل الفضلا و حکیم یاد می شود . فضولی کلیه ی علوم عقلی و نقلی رایج زمان خویش را بخوبی آموخته بود و در اغلب زمینه های دانش بشری قلم زده است . وی در سه زبان ترکی ، عربی و فارسی شاهکارهای ادبی چندی بر جای گذاشته است که برجسته ترین آنها « دیوان اشعار ترکی » می باشد؛ از دیگر آثار مهم وی به زبان ترکی میتوان به : بنگ وباده ، لیلی ومجنون ، صحبت الاثمار ، حدیقه السعدا ، شاه و گدا ، جمجمه نامه ،  معما لار و مکتوبات  اشاره کرد . آثار فارسی وی نیز از این جمله است : دیوان فارسی ، هفت جام ، صحت و مرض ، انیس القلب ، رندو زاهد ، معمیات و فرهنگ منظوم جغتایی . وی دیوان عربی و «مطلع الاعتقاد فی معرفۀ المبدا والمعاد» را نیز به زبان عربی تالیف نموده است . تاکنون  در جهان  صرفنظر از گذشتۀ دور در بارۀ مولانا حکیم محمد فضولی صدها کتاب ، مقاله ، لیسانس ، دکترا ، آنتولوژی  و آثار انسیکلوپدیک و ... تالیف شده است .حکیم فضولی در روزگار دهم هجری نه تنها در حوزۀ ادبیات آذربایجان بلکه درزمینۀ ادبیات عموم ترک ، ادبیات زبانهای فارسی و عربی سرآمد  و یکی از برجسته ترین شخصیتهای فلسفی و متفکر زمانۀ خود بوده است . تذکره نویسان مختلفی در باب خلاقیت و شخصیت فضولی  نوشته اند که برخی از آنها چنین است : قسطا مونولو لطیفی سال 953 هجری در اثر خود «تذکرۀ الشعرا»  چنین می نویسد : « بو دؤر شعراسیندان و شعراسی نین فضلاسینداندیر . « نوایی» طرزینه قریب بیر طرز دلفریب و اسلوب عجیبی واریدیر . طرزینده مبتدع و طریقینده مخترعدیر . بو مطلع مطبوع ، اونون زاده ی طبعی و خیال خاصی دیر ... » . « سام میرزا صفوی» فرزند شاه اسماعیل ختائی در تذکرۀ خود « تحفۀ سامی » که به فارسی و سال 957هجری نگاشته است می نویسد : مولانا فضولی از دارالسلام بغداد است و از آنجا، به از او شاعری پیدا نشده و به هر دو زبان یعنی ترکی و عربی شعر می گوید . لطفعلی بیگ آذر نیز در 1174 هجری در تذکرۀ خود «آتشکدۀ آذر »  می گوید : فضولی – از مشاهیر ارباب کمال آن دیار است . به ترکی و فارسی شعر می گفته و چون این سفینه از اشعار ترکی و عربی خالی است ، لهذا به دوبیت فارسی و یک رباعی ] از او[  اکتفا شد . تا در دلت اندیشۀ بیداد نیاید / هرگز ز من دلشده ات یاد نیاید . ** یار ما را به ازاین زار و حزین می خواهد ، / به از این چیست که مارا به از این می خواهد .  تذکره های زیادی در بارۀ فضولی نوشته شده که انعکاس همۀ آنها در این مجال مقدور نیست ، فلذا  تنها به نام بردن برخی تذکره ها ی مهم  بسنده می شود : گلشن شعرا ، مشاعرالشعرا ، تذکره الشعراء چلبی ، هفت اقلیم ، کنه الاخبار ، مجمع الخواص ، ریاض الشعرا ، زبده الا شعار ، الذریعه ، ریحانه الادب .

واما در باره  علت برگزیدن تخلص شاعر که بنابر معنی اش برای خیلی سوال بر انگیز است به سراغ گفته های خود شاعر میرویم . ادیب بزرگوار خود در مقدمه یکی از آثارش ،  در این باره چنین می فرمایند: «... در ابتدای شروع نظم ، هر چند روزی دل بر تخلصی می نهادم و بعد از مدتی به واسطه ی ظهور شریکی ، به تخلص دیگر تغییر می دادم . آخرالامر ، معلوم شد یارانی که پیش از من بوده اند ، تخلص ها را بیش از معانی ربوده اند . خیال کردم که اگر تخلص مشترک اختیار نمایم ، در انتساب نظم بر من حیف رود اگر مغلوب باشم . و بر شریک ظلم شود اگر غالب آیم . بنا بر رفع ملابست التباس ، « فضولی » تخلص کردم و از تشویش ستم شریکان پناه به جانب تخلص بردم و دانستم که این لقب  مقبول طبع کسی نخواهد افتاد که بیم شرکت او به من تشویشی نتواند داد . الحق ابواب آزار شرکت را بدین لقب بر خود بستم و از دغدغه ی انتقال و اختلال رستم ... » بنابر روایات فضولی همواره با تفسیر ، حکمت ، کلام ، حدیث ، هندسه ، هیئت ، طب ، ادبیات ، موسیقی و شعر مشغول بوده و آدمی بسیار شوخ طبع و شیرین سخن بوده است . به سال 963 هجری سرانجام آفتاب عالم تاب وجودش  با ابتلا به بیماری طاعون رخ بر خاک کشید وبرای همیشه غروب کرد .  سال    1996 جهت تجلیل ازمقام ادبی و علمی حکیم فضولی از طرف سازمان فرهنگی یونسکو سال فضولی اعلام  گردید و بدین ترتیب جهان ادب یکبار دیگر در برابر شخصیت ادبی مولانا حکیم سر تعظیم فرود آورد وبرایش درود فرستاد .   

  منبع مورد استفاده :

 دیوان اشعار ترکی فضولی 

 با تدوین و مقدمه  دکتر حسین محمد زاده صدّیق

 نویسنده: ارسطو مجرد

در روز بیستم جمادى الثانى 1320 هجرى قمرى مطابق با 30 شهریـور 1281 هجرى شمسى ( 21 سپتامپر 1902 میلادى) در شهرستان خمین از توابع استان مرکزى ایران در خانواده اى اهل علـم و هجرت و جهاد و در خـانـدانـى از سلاله زهـراى اطـهـر سلام الله علیها, روح الـلـه المـوسـوى الخمینـى پـاى بـر خـاکدان طبیعت نهاد .

او وارث سجایاى آباء و اجدادى بـود که نسل در نسل در کار هـدایـت مردم وکسب مـعارف الهى کـوشیـده انـد. پـدر بزرگـوار امام خمینـى مرحوم آیه الـله سید مصطفى مـوسـوى از معاصریـن مرحـوم آیه الـلـه العظمـى میرزاى شیـرازى (رض), پـس از آنکه سالیانـى چنـد در نجف اشـرف علـوم و معارف اسلامـى را فـرا گرفته و به درجه اجتهـاد نایل آمـده بـود بـه ایـران بازگشت و در خمـیـن ملجاء مردم و هادى آنان در امـور دینـى بـود. در حـالـیکه بیـش از 5 مـاه ولادت روح الـلـه نمى گذشت, طاغوتیان و خوانین تحت حمایت عمال حکومت وقت نداى حق طلبـى پـدر را که در برابر زورگـوئـیهایشان بـه مقاومت بـر خاسته بـود, با گلـوله پاسـخ گفـتـنـد و در مـسیر خمـیـن به اراک وى را بـه شهادت رسانـدنـد. بستگان شهیـد بـراى اجراى حکـم الهى قصاص به .تهران (دار الحکـومه وقت) رهـسـپار شـدند و بر اجراى عـدالت اصـرار ورزیدند تا قاتل قصاص گردید

بدیـن ترتبیب امام خـمیـنى از اوان کـودکى با رنج یـتـیـمىآشـنا و با مفهوم شهادت روبرو گردید. وى دوران کـودکـى و نـوجـوانى را تحت سرپرستى مادر مـومـنـه اش (بانـو هاجر) که خـود از خاندان علـم و تقـوا و از نـوادگان مـرحـوم آیـه الـلـه خـوانسـارى ( صاحب زبـده التصانیف ) بوده است. همچنیـن نزد عمه مـکـرمه اش ( صاحبـه خانم ) که بانـویى شجاع و حقجـو بـود سپرى کرد اما در سـن 15 سالگى از نعمت وجـود آن دو عزیز نیز محـروم گـردید .

بقیه در ادامه مطالب

نام: مهدی فخیم زاده

تاریخ تولد: 1321 

...............................................

متولد 1321 در تهران.

لیسانس ادبیات و زبان فرانسه از دانشگاه تهران،

تحصیلات ناتمام در دانشکده هنرهای دراماتیک.

- فعالیت در سینما را در با بازی در فیلم تپلی ( رضا میر لوحی - 1351 ) آغاز کرد.

- دو فیلم خواستگاری و همسر از ساخته های او به ترتیب در سالهای 1369 و 1373 به عنوان دومین فیلم پرفروش سال نمایش خود دست یافتند.

- مهدی فخیم زاده تا به حال سه مجموعه عظیم را برای تلویزیون کارگردانی کرده است:

تنهاترین سردار (1373 تا 1375)

ولایت عشق (1376 تا 1377)

خواب و بیدار (1380)

جوایز و تقدیرها:

- دیپلم افتخار بهترین فیلمنامه: شتابزده (دهمین جشنواره فیلم فجر)

- تقدیر برای نوشتن فیلمنامه: همسر (دوازدهمین جشنواره فیلم فجر)

- تقدیر برای بازی در فیلم: تاواریش (دوازدهمین جشنواره فیلم فجر)