اَهَر، شهر و مركز شهرستانى به همين نام در استان آذربايجان شرقى. دربارة سبب نامگذاري اين شهر گفتهاند: چون در اين منطقه درخت اَهَر (در عربى اَهْر = وَن يا زبان گنجشك) فراوان بوده، شهر به اين نام معروف شده است ( آنندراج؛ هدايت، 130؛ فرهنگ جغرافيايى...، 7/58).
شهرستان اهر: اين شهرستان يكى از 16 شهرستان آذربايجان شرقى است كه تقريباً در شمال استان و نزديك مرز جمهوري آذربايجان واقع است ( سازمان تقسيمات...، 1-4؛ آمارنامه...، نقشة شهرستان اهر). شهرستان اهر از شمال با شهرستانهاي كليبر و جلفا، از باختر با شهرستان مرند، از جنوب با شهرستانهاي شبستر، تبريز و هريس، و از خاور با استان اردبيل همسايه است ( سرشماري عمومى، استان، نقشة شهرستان اهر). شهرستان اهر با 9/521 ،5كم 2 مساحت ( آمارنامه،13) از 4 بخش به نامهاي مركزي، خاروانا، ورزقان و هوراند، و مجموعاً 16 دهستان و 442 آبادي داراي سكنه تشكيل شده است ( سازمان تقسيمات، 1؛ سرشماري عمومى، استان، پانزده). شهرستان اهر، پيش از اين ارسباران (ه م) ناميده مىشد.
ويژگيهاي طبيعى: شهرستان اهر در منطقة كوهستانى ارسباران قرار گرفته كه ارتفاعات آن داراي جهتى خاوري - باختري، و قلههاي مرتفع و برفگير و درههاي عميق است (خاماچى، 219). از قلههاي مرتفع آن قاباخ تپه ( 814،2متر)، قازان قلعه ( 592،2متر)، چراغلى ( 550،2متر) و قوشهداغ ( 150،3متر) را مىتوان نام برد ( فرهنگ جغرافيايى، 7/55؛ جعفري، كوهها...، 1/57 - 58، 189، 386، 387). معادن مس، آهك، سيليس و سنگ ساختمانى در اين نواحى يافت مىشود ( فرهنگ جغرافيايى، همانجا).
شهرستان اهر جزو حوضة آبريز درياي خزر به شمار مىآيد و رودهاي آن به طور عمده در نهايت به ارس مىريزند. مهمترين رود آن، اهر چاي است كه از دامنة خاوري كوه كَسَبه سرچشمه گرفته، پس از طى 132 كم به رود قرهسو و نهايتاً به رودارس مىريزد (جعفري، رودها...، 116، 241، 321). رود دائمى كليبرچاي و رودهاي فصلى حاجيلر چاي و مرز رودچاي، ديگر رودهاي جاري در شهرستان اهر هستند (همان، 199، 402، 447).
در شهرستان اهر چشمههاي آب معدنى بسياري وجود دارند كه برخى از آنها عبارتند از: آب معدنى گازدار عربشاه، آب معدنى متعلق، آب معدنى آبريس، آب معدنى مشك عنبر، آب معدنى آستامال و آبگرم درة آبش احمد (خاماچى، 219، 221). ارتفاعات و درههاي اين نواحى از درختان جنگلى همچون راش، ون، بيد و گلابى وحشى و مراتع پوشيده شده است (همو، 219؛ فرهنگ جغرافيايى، همانجا). ويژگيهاي طبيعى اين نواحى زيستگاه مناسبى براي برخى جانوران و پرندگان مانند خرس، گراز، گرگ، روباه، كبك، بلدرچين و داركوب، و دوزيستانى مانند سوسمار و لاكپشت فراهم آورده است (همانجا).
ويژگيهاي اقتصادي - اجتماعى: جمعيت شهرستان اهر برمبناي سرشماري 1375ش، 028 ،198نفر ( 966،37خانوار) بود كه 84/40% از آن ساكن نقاط شهري و 08/59% ساكن نقاط روستايى و بقيه غير ساكن بودهاند ( سرشماري عمومى، شهرستان، شانزده).
شهرستان اهر از لحاظ زراعت و دامداري در استان آذربايجان شرقى درخور اهميت است، و افزون بر آن، صنايع كارگاهى و دستى نيز دارد( فرهنگ جغرافيايى، 7/56). محصولات آن بيشتر گندم، جو، حبوبات، سيب زمينى، پياز، سيب درختى، انگور و انار است ( فرهنگ اقتصادي...، «3/20-4/20»). پرورش گوسفند، بز، گاو، گاوميش، شتر، اسب و نيز طيور و زنبور عسل در اين نواحى رايج است. از صنايع عمدة كارگاهى شهرستان اهر آردسازي، موزاييكسازي، ريسندگى، چوببري، جوراببافى و آجرپزي را مىتوان نام برد. صنايع دستى آن بيشتر قالىبافى، گلدوزي و بافندگى است ( فرهنگ جغرافيايى، همانجا).
مراتعشهرستاناهر زمستانگاهوتابستانگاه دو ايل قرهداغارسباران و ايل سون است. همچنين طايفة مستقل اينانلو نيز تابستانها را در شهرستان اهر مىگذرانند ( سرشماري اجتماعى...، 17).
از آثار كهن برجاي مانده در شهرستان اهر، قلعههاي نودوز، جوشين، آستامال، سنگ نبشتة سقين دل، مسجد خروانق، حمام تاريخى كردشت و بقعة شيخ شهابالدين اهري را مىتوان نام برد ( جغرافيا...،1/194- 195). مردم اهر به زبانهاي تركى و فارسى سخن مىگويند و شيعة دوازده امامى هستند ( فرهنگ جغرافيايى، 7/59).
شهر اهر: اين شهر كه مركز شهرستان اهر است، در 47 و 4 طول شرقى و 38 و 28 عرض شمالى و در ارتفاع 360 ،1متري از سطح دريا قرار گرفته است. اهر در 120 كيلومتري شمال خاوري تبريز و بر سر راه تبريز به مشكين شهر واقع است. براساس سرشماري 1375ش، جمعيت شهر 745 ،77نفر ( 711،15خانوار) گزارش شده است ( سرشماري عمومى، شهرستان، چهل). شهر در منطقهاي كوهستانى جاي دارد و ارتفاعات قاشقاداغ ( 149،3متر) در جنوب شرقى، بزكش ( 613،2متر) در جنوب، و شيور ( 652،2متر) در شمال شرقى، آن را در برگرفتهاند ( فرهنگ جغرافيايى، 7/57). حداكثر دماي آن در تابستان 34 و حداقل آن در زمستان 27- سانتىگراد است و ميانگين بارش سالانة آن به 310 ميلىمتر مىرسد (همان، 7/58). رود اهرچاي در جنوب شهر در امتدادي غربى - شرقى جاري است و عليرضا چاي و رنگول چاي نيز از غرب شهر، و كيچك چاي از ميان شهر عبور مىكنند و شاخههاي متعدد آن، اهر و زمينهاي پيرامون آن را آبياري مىكند (همان، 7/57؛ جعفري، رودها، 116، 241، 321).
سرزمين اهر داراي گذشتهاي دور است. سنگ نبشتة اورارتويى، بر دامنة كوه زاغى واقع در شمال روستاي سقين دل، در نزديكى اهر (مشكور، 54 -57) و نيز بقاياي دژهاي ساسانى در اين منطقه (نك: ترابى، 2/368) گواه اين ادعاست. در سدههاي نخستين اسلامى، اهر از شهرهاي آبادان بر سر راه اردبيل به دبيل بوده است (ابن حوقل، 2/333). در حدود العالم، اهر قصبة ميمد (ميمند) معرفى شده است (ص 415). در اواخر سدة 6 و اوايل سدة 7ق، اهر مدتى تختگاه ملوك پيشتكين بود (زامباور، 296). در دورة صفويه، اهر به سبب وجود بارگاه شيخ شهابالدين اهري در آنجا، مورد توجه شاهان صفوي قرار داشت (اسكندربيك، 682، 757، 921) و مدتى نيز حاكمنشين قرهداغ شمرده مىشد (مرگان، 1/403؛ نفيسى، 2/131). در دورة قاجاريه و جنگ نخست ايران با روسيه (1218- 1228ق/1803-1813م)، اهر مدتى مركز فرماندهى عباس ميرزا برضد قواي روسيه بود (قوزانلو، 64). در شهريور 1320ش، شهر اهر و شهرهاي ديگر آذربايجان، مورد حملة هوايى نيروهاي شوروي قرار گرفت و عدهاي از مردم اهر در اين حمله، كشته شدند (خاماچى، 218).
مآخذ: آمارنامة استان آذربايجان شرقى (1374ش)، سازمان برنامه و بودجة استان آذربايجان شرقى، تهران، 1376ش؛ آنندراج، محمد پادشاه، به كوشش محمد دبيرسياقى، تهران، 1335ش؛ ابن حوقل، محمد، صورةالارض، ليدن، به كوشش دخويه، 1939م؛ اسكندر بيك منشى، عالم آراي عباسى، تهران، 1350ش؛ ترابى طباطبايى، جمال، آثار باستانى آذربايجان، تهران، 1355ش؛ جعفري، عباس، رودها و رودنامة ايران، تهران، 1376ش؛ همو، كوهها و كوهنامة ايران، تهران، 1368ش؛ جغرافياي كامل ايران، وزارت آموزش و پرورش، تهران، 1366ش؛ حدودالعالم، ترجمة حسين شاه، كابل، 1342ق؛ خاماچى، بهروز، فرهنگ جغرافيايى آذربايجان شرقى، تهران، 1370ش؛ زامباور، نسب نامة خلفا و شهرياران، ترجمة محمدجواد مشكور، تهران، 1356ش؛ سازمان تقسيمات كشوري، وزارت كشور، تهران، 1376ش؛ سرشماري اجتماعى - اقتصادي عشاير كوچنده (1366ش)، نتايج تفصيلى، استان آذربايجان شرقى، مركز آمار ايران، تهران، 1369ش؛ سرشماري عمومى نفوس و مسكن (1375ش)، نتايج تفصيلى، استان آذربايجان شرقى، مركز آمار ايران، تهران، 1376ش؛ همان، شهرستان اهر؛ فرهنگ اقتصادي دهات و مزارع، شهرستان اهر، جهاد سازندگى، تهران، 1363ش؛ فرهنگ جغرافيايى آباديهاي كشور (اهر)، سازمان جغرافيايى نيروهاي مسلح، تهران، 1376ش؛ فرهنگ جغرافيايى ايران (آباديها)، استان 3 و 4، دايرة جغرافيايى ستاد ارتش، تهران، 1330ش؛ قوزانلو، جميل، جنگ ده سالة ايران باروس، تهران، 1315ش؛ مرگان، ژاك، ايران، مطالعات جغرافيايى، ترجمة كاظم وديعى، تبريز، 1338ش؛ مشكور، محمدجواد، تاريخ اورارتو و سنگ نبشتههاي اورارتى در آذربايجان، تهران، 1345ش؛ نفيسى، سعيد، تاريخ اجتماعى و سياسى ايران در دورة معاصر، تهران، 1361ش؛ هدايت، رضاقلى، فرهنگ انجمن آراي ناصري، تهران، 1338ش. مژگان نظامى
منبع:http://www.cgie.org.ir/shavad.asp?id=130&avaid=4145
آبشاحمد یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی ایران است. این شهر مرکز بخش آبشاحمد شهرستان کلیبر است. شهر کوچک آبش احمد در کیلومتر ۲۴ محور کلیبر به بخش خداآفرین در ۶۳ کیلومتری شمال غربی کلیبر قرار دارد. منطقه کوهستانی و آب و هوای آن سرد کوهستانی است. شهر آبش احمد دارای3 چشمه آبگرمبه نام هاي آب گرم آبش احمدو آبگرم يل سويو وآبگرم ايليجيخ است . از آثار تاریخی حومه شهر میتوان از قلعه کندی در جنوب شهر نام برد. نام قدیم شهر آبش احمد لو بودهاست. شهر آبش احمد بواسطه یک راه آسفالت با شهر هوراند ۵۴ کیلومتر فاصله دارد. سد خاکی ارس در 20 کیلومتری این شهر قرار دارد. همچنین امامزاده شاهزاده قاسم نیز در 10 کیلومتری این شهر است. جمعیت شهر در سال( ۱۳۷۵) ۱۹۷۴ نفربوده اما در سال 85 بیش از 5000 نفر جمعیت در آن زندگی میکنند. شغل اغلب آنها کشاورزی و دامپروری است.از بزرگتري مناطق صنعتي آذربايجان شرقي و يكي از بزرگترين كارخانه هاي منطقه در اين شر واقع است با نام كارخانه موزاييك و تيرچه سازي دنيوي است اين كارخانه بيش از 70% نيازهاي ساختماني منطقه را تامين مي كند. از چشمه هاي معدني اين شهر ميتوان كهريز و داش بولاغ و محرم بولاغي نام برد قلعه تاريخي بابك خرمدين در 65 كيلومتري اين شهر قرار داد.
شهر های استان آذربایجان شرقی:
 |
|
|---|---|
| مرکز | تبریز |
| شهرستانها |
آذرشهر | اسکو | اهر | بستانآباد | بناب | تبریز | جلفا | چاراویماق | سراب | شبستر | عجبشیر | کلیبر | مراغه | مرند | ملکان | میانه | ورزقان | هریس | هشترود |
| شهرها |
آبشاحمد | آذرشهر | اسکو | آقکند | اهر | ایلخچی | باسمنج | بخشایش | بستانآباد | بناب | بناب جدید | تبریز | ترک | ترکمانچای | تسوج | تیکمهداش | جلفا | خاروانا | خامنه | خراجو | خسروشهر | خمارلو | خواجه | دوزدوزان | زرنق | زنوز | سراب | سردرود | سهند | سیس | سیهرود | شبستر | شربیان | شرفخانه | شندآباد | صوفیان | عجبشیر | قرهآغاج | کشکسرای | کلوانق | کلیبر | کوزهکنان | گوگان | لیلان | مراغه | مرند | ملکان | ممقان | مهربان | میانه | نظر کهریزی | وایقان | ورزقان | هادیشهر | هریس | هشترود | هوراند | یامچی | |
| نقاط دیدنی |
ارگ علیشاه | آسیاب خرابه | بازار تبریز | پل خداآفرین | خانه مشروطیت | دژ بابک خرمدین | رصدخانه مراغه | شاهگلی | شهرداری تبریز | قلعه ضحاک | کلیسای سن استپانوس | روستای کندوان | مسجد کبود | مسجد مهرآباد | مقبرةالشعرا | موزه آذربایجان | موزه سنجش |
منبع: ویکی پدیا
معاهده گلستان در سال) ۱۸۱۳ (میلادی بین ایران و روسیه امضا شد.
هم زمان با فعالیتهای گاردان انگلیسی برای تقویت قوای نظامی ایران، به دنبال قتل تسی تسیانف، (Tsitsianof) فرماندهی سپاه روسیه به عهده گوداوویچ (Goudawitch) افتاد.
گوداوویچ در سال ۱۲۲۳ ه. ق به صورت ناغافل به ایروان حمله برد. اما شکت خورد و برگشت. عباس میرزا برای تنبیه سپاه روسیه از تبریز به نخجوان رهسپار شد و طی چند نبرد در اطراف شهر ایروان و دریاچه گوگچه سپاهیان روس را مغلوب کرد.
در سال ۱۲۲۵ه .ق. حسین خان قاجار حاکم ایروان علیه روسها شورش کرد و جمع زیادی از روسها را به اسیری گرفت و عازم تهران کرد. این روزها (۱۲۲۶- ۱۲۲۵ه .ق) مقارن با خروج گاردان از ایران و ورود هیات نظامی انگلیسی به ایران است.
در این زمان روسها خواستار صلح با ایران شدند با این شرط که سرزمینهای متصرفه در تصرف آنها باقی بماند و نیز ایران به آنها اجازه عبور از داخل کشور برای حمله به عثمانی را بدهد. دولت قاجاری ایران این تقاضا را نپذیرفت.
پس از ورود سرگور اوزلی به علت رابطه دوستی که میان انگلیس و روسیه ایجاد شده بود در پی آن شد که بین ایران و روسیه، صلح برقرار کند و خواستار آن بود که افسران انگلیسی که در سپاه ایران بودند از جنگ با روسیه دست بردارند.
جنگ به اصرار عباس میرزا ادامه یافت و سپاه ایران در محل اصلاندوز کنار رود ارس مقیم شدند. در این هنگام روسها غافلگیرانه به اردوی ایران حمله کردند. اگرچه سپاه ایران مقاومت زیادی نشان دادند اما به علت اختلافاتی که بین سپاه ایران پیش آمد، نیروهای ایرانی مجبور به عقب نشینی به سمت تبریز شدند.
بقیه در ادامه مطلب
استان اردبيل با ۱۸۰۵۰ كيلومتر مربع وسعت در شمال غرب فلات ايران قرار دارد. اردبيل، خلخال،مشكين شهر، گرمي، بيلهسوار و پارسآباد از شهرهاي مهم استان و شهر تاريخي و مذهبي اردبيل، مركز آن است.استان اردبيل در سال ۱۳۷۵ حدود ۰۱۱/۱۶۸/۱ نفر جمعيت داشته است كه ۷/۴۸ درصد آن شهرنشين، ۱/۵۱درصد آن روستانشين و ۲/۲ درصد ديگر آن غير ساكن و عشاير بودهاند. از استان اردبيل ۵/۲۸۲ كيلومتر باجمهوري آذربايجان مرز مشترك دارند. در ۱۵۹ كيلومتر از مرز مشترك رودهاي ارس و بالهارود جريان دارند. دونقطه اصلاندوز و بيله سوار مغان با جمهوري آذربايجان ارتباط زميني دارد. محور اردبيل - آستارا (گردنه حيران)نزديكترين راه ارتباطي استان با مركز كشور است. اين راه شهرستانهاي استان اردبيل را از راه رشت و قزوين بهتهران وصل ميكند. قله سبلان با ۴۸۱۱ متر ارتفاع بلندترين نقطه اين استان است و در شمال غربي شهرستاناردبيل واقع شده است.
بقیه مطالب را در ادامه مطلب بخوانید.
در باره شهرستانهای اهر، کلیبر، سراب، مراغه
در استان آذربایجانشرقی
اهر
ارسباران و مرکز آن اهر، دژقوم ماد از شهرهای قدیمی استان آذربایجان شرقی بوده است. این شهر قبل از اسلام اورانلار نام داشته بنام میمد نیز مشهور بود و بعد از ظهور اسلام بنام اهر یا اهریچ خوانده شد.
ستارخان اهل ارسباران بود و بنام ستارخان قره داغی معروف بود. ازنقاط دیدنی اهر می توان به تالاب یوسفلو، تالاب خرمالو، ارتفاعات کمتال، حمام کردشت، قلعه جوشین، بازار قدیمی، مسجد جامع، مقبره شیخ شهاب الدین اهری، سنگ نبشته سقندل، مسجد جامع خاورانا، قلعه پشتو اشاره کرد.
کلیبر
در روزگاران قدیم اهر و کلیبر از مقبات پشیکین ( مشگین شهر ) بودند از نظر تاریخی کلیبر بخاطر وجود قلعه بابک که روزگاری مرکز قدرت بابک خرم دینی بوده، دارای اهمیت فوق العاده است و نقاط دیدنی شهر کلیبر عبارتند از: منطقه حفاظت شده ارسباران، قلعه پشتو، قلعه بابک ( بز، جمهور، جاویدان ) قلعه پیغام، قلعه نوروز، قلعه آوار سین، قلعه قهقهه، پلهای خود آفرین، منطقه تاریخی قوبول دره سی، تپه باستانی اژدها داشی، آبگرم متعلق و امامزاده شاه قاسم در آبش احمد.
سراب
منطقه سراب ازجمله مناطقی است که از دیرباز مسکونی بوده است وجود کتیبه اورارتویی، تپه های باستانی و معابد سنگی در حومه این شهر نشانگر قدمت تاریخی منظقه است. آثار بجای مانده از فتوحات حکمرانان اورارتویی قدمت تاریخی این منطقه را به سالهای 658 – 730 ق. م . می رساند.
در حکمرانی های مختلف سراب به دلیل نزدیکی به دو شهر اردبیل و تبریز از موقعیت سوق الجیشی نقاط دیدنی سراب عبارتند از : چشمه های الله حق، آبرسی و سراب، آیی قالاسی، تپه باستانی قلعه جوق و تپه های باستانی امام چای، مجموعه بازار، مسجد اسنق، مسجد جامع، بقعه شیخ اسحاق، امامزاده بزرگ.
مراغه
از شهرهای تاریخی و قدیمی آذربایجان و ایران است. بطلمیوس یونانی، دریاچه ارومیه را به مناسبت واقع شدن آن در کرانه غربی ناحیه مراغه، مارگیانه خوانده است. مارک آنتون سال 31 قبل از میلاد، هنگام ذکر حوادثی که زمان پارت ها در این منطقه رخ داد، از این مکان به نام فرائه تا یاد کرد.
در سال 656 هجری مراغه مرکز فرمانروایی هلاکو خان مغول شد. خواجه نصیر الدین طوسی با همکاری چند دانشمند ستاره شناس، مامور تاسیس رصد خانه معروف مراغه شد.
آثار تاریخی مراغه و نقاط دیدنی شهر مراغه عبارتند از: گنبد های پنج گانه ( گنبد سرخ گنبد مدور، گنبد کبود، غفاریه، گوئی برج )، مسجد عفااله، امام زاده معصوم، مقبره اوحدی مراغه ای، مسجد جامع، مسجد شیخ بابا، مسجد فخرالدین، مسجد ملا رستم، قلعه قیزلار قالاسی، تالاب قره قشلاق، دره گشایش، چشمه گشایش، غار مامپوئیل (کبوتر )، چشمه ورجوی، تالاب آلماگلی.
منبع:
1) مجموعه راهنمایی ایران گردی ( آذربایجان شرقی )
2) آذربایجان مجموعه ای از زیبایی ها
ایالت آذربایجان (درقدیم ایالت بوده است)
آذربایجان ناحیه ای در شمال غربی ایران است که اکنون در تقسیمات کشوری به سه استان آذربایجانشرقی ، آذربایجان غربی و اردبیل و تقسیم شده است. نام آذربایجان از نام آتروپات سردار ایرانی اخذ شده که پس از مرگ اسکندر مقدونی بر آن منطقه که به « ماد کوچک » معروف شده بود ، حکومت داشت. نام آذربایجان در منابع قدیمی به شکل آتروپاتنه، آتورپاتکان، آذربایگانُن، آتروپاتکان، آذُربادگان، آذرآبادگان آمده است. آذربایگان که تلفظ مردم عصر ساسانی بوده است، در زبان عربی به آذُربَیجان و آذربیجان تغییر یافته و امروزه تبدیل به آذربایجان شده است. از سرزمین هایی که در شمال رود ارس واقع بوده و در خلال جنگ های ایران و روس از کشور ما جدا شده اند، در منابع تاریخی با نام های اران، آلبانیا و آلبانیای قفقاز یاد می شود. اران یا سرزمین شمال ارس از دیرباز به ایران تعلق داشته و قبل از ورود اسلام به ایران آلبانیا خوانده می شده است. یکی از نتایج دردناک جنگ های ایران و روس، اشغال و جداکردن این مناطق از ایران بود. با سقوط رژیم تزاری، سران حزب مساوات که در قفقاز تشکیل شده بود، با سوسیالیست ها متحد شدند اما مدتی بعد بین آنها اختلاف افتاد و آنان ضمن اعلام استقلال نام جمهوری آذربایجان را برای دولت خود برگزیدند و از حمایت کشور ترکیه برخوردار شدند. تغییر نان اران به آذربایجان که به اصرار ترکیه صورت گرفت، تحریفی تاریخی که به طمع به دست آوردن آذربایجان ایران شد. با پیروزی دولت سوسیالیستی بر ترکان عثمانی و مساواتی ها در اران آنان نیز هم چنان به طمعی خام نام آن منطقه را جمهوری آذربایجان باقی گذاشتند. این امر اعتراض مردم وطن خواه و متدین آذربایجان و ایران را برانگیخت. بعدها تلاش دولت سوسیالیستی شوروی برای جدا کردن آذربایجان از خاک ایران در سال 1324 ش. به دلیل همبستگی های دینی و فرهنگی موجود در سراسر ایران و با مقاومت مردم قهرمان آن خطه از خاک کشورمان با شکست مواجه شد.
قدمت شهر تبریز بر اساس کاوشهای اخیر به 3500 قبل بر می گردد. ارتفاع شهر تبریز از سطح دریا 1340 متر می باشد. این شهر در 25 و 46 طول شرقی و 2 و 83 عرض شمالی واقع شده است. وسعت این شهر 1180 کیلومتر مربع است. و در فاصله 619 کیلو متری تهران و 150 کیلو متری جنوب جلفا مرز ایران با کشور های همسایه قرار دارد. جمعیت این شهر بر اساس آمار 5/1 میلیون نفر می باشد.
قدیمی ترین ذکر نام تبریز در کتیبه سارگن دوم پادشاه آشور به سال 714 قبل از میلاد آمده است.
تبریز در منابع تاریخی با نامهای تورز و تورژ و تورش و دورژ آمده است. شهر تبریز پایتخت بسیاری از سلسله های مهم کشور ایران می باشد. از زمان ایلخانان مغول خواجه رشیدالدین فضل الله همدانی در بخش شمالی تبریز در بیلانکوه مرکز علمی ربع رشیدی را بنا نهاده و تاج الدین علیشاه جیلانی نیز مسجد علیشاه ( ارگ تبریز ) را در مرز شهر بنا نهاد.
مردم شهر تبریز در انقلاب مشروطیت نقش مهمی را بر عهده داشتند . همچنین در مبارزه با استبداد و استعمار به رهبری ستار خان و باقر خان و روحانی مبارز شیخ محمد خیابانی نقش مهمی را ایفا کردند.
همچنین در ملی کردن صنعت نفت در صف اول مبارزین بودند.
تبریز شهر اولین ها می نامند چنانچه، اولین مدرسه به سبک جدید، اولین چاپخانه، کتابخانه، اولین روزنامه، سالن و نمایش در این شهر بنا شده است.
تبریز یکی از شهر های بزرگ تاریخی، فرهنگی کشور بشمار می رود و دارای دیدنیهای بسیار می باشد که عبارت اند از:
موزه آذربایجان، دریاچه قوری گول، چشمه آب معدنی کندوان، ارتفاعات سهند، دره لیقوان، کاخ شهرداری، عمارت ائل گولی، عمارت ربع رشیدی، خانه مشروطیت، غار قدمگاه، قلعه آقا گنبد، مسجد کبود تبریز، مسجد جامع، بقعه عون بن علی، بقعه خواجه علی سیاهپوش، بازار بزرگ تبریز، مقبره الشعرا، ارگ علیشاه، آرامگاه دو کمال.
Copyright © 2008 www.Moghanimiz.blogfa.com
Design By : M.Salemi 09143579146
infomoghanimiz@gmail.com
تمپ ساز
